بالاخره رسیدیم دیوار به دیوار سال 99سال 98 هم تمام شدسالی که برای ما در کنار حرم مطهر رضوی شروع شده بود و اولین زیارت سه نفره مان بودسالی که با سیل و باران شهرها شروع شده بود و خیلی زود سر از اتفاقات

برایم از ناکجا آباد پیام فرستاده

با پیکی که انتظارش را نداشته ام

و حالا من میانه این ناکجا آباد دنیای ویروس زده چه باید بکنم؟

از دیروز استرس ریخته به جانم

دست و دلم می لرزد

مغزم گنجایش ندارد انگار!

پ.ن: حاجی خودت کمکم کن

سلام

سال نو مبارک

دلم میخواست کلی حرف بزنم و بنویسم و از حال خوب سال 99 بگویم اما...

از راه رسیدن این میهمان ناخوانده سال 99، مانع شدن از نوشتن

حتی گفتم وقتی بساط کرونا جمع شد بیایم و از سال نو بنویسم

اما امروز 31 فروردین 1399 از راه رسید و ما همچنان میزبان این مهمان میکروسکوپی هستیم

.

.

.

شاید باید زمانی از حال این روزهای مان بنویسم

شاید کمی بعدتر...

انگار که بین این همه قرنطینه و این خوف و رجای روزگارهمین نسیم رمضان می توانست حال مان را خوب کندهمین که میهمان هیچ کس نیستیم ولی قرار است میهمان سفره خدا بشویماصلا قرار بوده که دل از زنگار روزگار بتکا